Ρουμάνικο Νέο Κύμα: Η ιστορία, η πολιτική, τα χαρακτηριστικά

Το πολιτικό παρελθόν

Η Ρουμανία θεωρείται το πιο αγνοημένο και καταπιεσμένο έθνος της Ανατολικής Ευρώπης, με τις χειρότερες κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες σε σύγκριση με τα άλλα κράτη του «υπαρκτού» σοσιαλισμού και  με μία σχεδόν αόρατη κινηματογραφική κουλτούρα. Η περίοδος της «βασιλείας» του Τσαουσέσκου αποτελεί μια τρομερά σκοτεινή περίοδο για τον λαό της Ρουμανίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η εκτέλεσή του και της γυναίκας του, τη μέρα των Χριστουγέννων του 1989, γυρίστηκε σε βίντεο, προβλήθηκε στην κρατική τηλεόραση και έκανε το γύρο όλου του κόσμου.

Μέχρι τη πτώση του καθεστώτος το 1989 η κινηματογραφική βιομηχανία της Ρουμανίας βρισκόταν αποκλειστικά υπό τον έλεγχο του Κόμματος. Το 1948 το καθεστώς Τσαουσέσκου υπέγραψε ένα διάταγμα σύμφωνα με το οποίο εθνικοποιούνταν η κινηματογραφική βιομηχανία. Τότε λοιπόν ξεκίνησε για τη Ρουμανία μια περίοδος σοσιαλιστικού κινηματογράφου με καθαρά προπαγανδιστικό χαρακτήρα ο οποίος, κατά το παράδειγμα της ΕΣΣΔ, χρησιμοποιείτο ως μέσο ιδεολογικής επιρροής. Το επόμενο βήμα φυσικά ήταν η ίδρυση του Ινστιτούτου Κινηματογραφικής τέχνης (Institutul de artă cinematografică) που αποστολή είχε την οργάνωση και εκπαίδευση των στελεχών που απαιτούνταν για το νέο κινηματογράφο. Έτσι σχηματίστηκε η λεγόμενη “Χρυσή Γενιά” της Ρουμανίας… Μετά από μία περίοδο, κατά την οποία το παλιό καθεστώς δεν είχε επενδύσει τίποτα στη τέχνη, η Ρουμανία είχε τώρα ένα εθνικό σινεμά του οποίου οι παραγωγές ήταν επιχρυσωμένες με τα ένδοξα επιτεύγματα της εργατικής τάξης. Οι σοσιαλιστικές αρχές ήθελαν να δείξουν σε ολόκληρο τον κόσμο πόσο νοιάζονταν για τη τέχνη. Όμως ο ρουμάνικος κινηματογράφος εκείνης της περιόδου ουδέ μία σχέση είχε με τη τέχνη. Ενώ η Ρωσία, η Πολωνία και η Βουλγαρία ανέπτυξαν μια ιδιαίτερα υψηλή κινηματογραφική βιομηχανία η Ρουμανία παρήγαγε μόνο έργα κομμουνιστικής προπαγάνδας κατ’ εντολή του κράτους τα οποία δεν ταξίδεψαν ποτέ εκτός συνόρων.

The Paper Will Be Blue.mkv_snapshot_00.00.01_[2010.11.08_00.42.06]

Οι αρχές ενός νέου αναζωογονημένου κινηματογράφου

Οι αντίξοες αυτές συνθήκες όμως λειτούργησαν υπέρ του σήμερα και όλη αυτή η καταπίεση οδήγησε σταδιακά στη δημιουργία μιας ομάδας κινηματογραφιστών που διψούσαν για ειλικρινή και αυθεντικό κινηματογράφο. Μετά το 1989 η Ρουμανία χρειάστηκε κι αυτή χρόνο για να εγκλιματιστεί στο νέο κοινωνικό, πολιτικό  και οικονομικό περιβάλλον και να ξεπεράσει την οικονομική κρίση και την έντονα αυξανόμενη σύγκρουση παρελθόντος – παρόντος. Χρειάστηκαν να περάσουν 12 ακόμα χρόνια, μέχρι που μια ομάδα νέων σκηνοθετών βρήκε επιτέλους τη φωνή της γνώρισε στο κόσμο ένα νέο Ρουμάνικο κινηματογράφο, με μεγάλη επιτυχία σε διεθνές επίπεδο.

Οι μικρού μήκους

Την αρχή έκανε το 2001 μη μικρού μήκους Stuff and Dough του Cristi Puiu η οποία έκανε πρεμιέρα στις Κάννες και πήρε το βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μετά  ήρθε το Occident (2002)  του Cristian Mungiu και το  Furia (2002) του Radu Muntean. Παρόλο που ήταν πιο συμβατικές ταινίες από αυτό που το «νέο κύμα» θα προσέφερε αργότερα,  έβαλαν τις βάσεις και παρουσίασαν στο κοινό τρεις από τους βασικούς ρουμάνους δημιουργούς της νέας γενιάς.

mb_Blog

Η πραγματική επανάσταση όμως ήρθε με τις μικρού μήκους του 2004.  Πέντε ταινίες, γυρισμένες μέσα στο ίδιο έτος, από την ίδια χώρα, σάρωσαν τα βραβεία, μέσα στο ίδιο φεστιβαλικό έτος. Το Cigarettes and Coffee (13 λεπτά) του Cristi Puiu πηρέ το Golden Berlin Bear και το Prix UIP Berlin (European Short Film) ενώ ήταν υποψήφιο και για το βραβείο Best Short Film Award των European Film Awards. Το The Apartment (20 λεπτά)  του  Constantin Popescu κέρδισε το Grand Prize στη Βένετία, το Liviu’s Dream (38 λεπτά) του Corneliu Porumboiu κέρδισε το Filmmaker Association Award στο Ελσίνκι, το C Block Story (14 λεπτά) του Cristian Nemescu κέρδισε το  Prix UIP Angers (European Short Film), και τέλος το Traffic (15 λεπτά)  του Catalin Mitulescu  πήρε το Golden Palm στις Κάννες.

Cigarettes and Coffee

The Apartment

 Liviu’s Dream (σε συνέχειες)

C Block Story

Traffic

Όλες αυτές οι ταινίες χρησιμοποιώντας μια παγκόσμια κινηματογραφική γλώσσα και ένα χαρακτηριστικό στυλ παρουσίασαν στο Ευρωπαϊκό κοινό την αρχή του νέου ρουμάνικου κινηματογράφου απαλλαγμένου από τα στερεότυπα και τα φαντάσματα του παρελθόντος και πρόβαλλαν το ταλέντο και τη φιλοσοφία των νέων Ρουμάνων σκηνοθετών.

Οι μεγάλου μήκους

Και συνεχίζουμε το 2005 με το The Death of Mr. Lazarescu (Moartea domnului Lăzărescu), που βραβεύτηκε στο τμήμα του φεστιβάλ των Καννών Un Certain Regard, το Police, Adjective (Poliţist, adjectiv, 2008) του Porumboiu που κέρδισε το FIPRESCI Prize (Fédération Internationale de la Presse Cinématographique) και το Un Certain Regrd στις Κάννες το 2009, ενώ το ντεμπούτο του, 12:08 East of Bucharest, πήρε το Camera d’Or, στις Κάννες το 2006 και η κορύφωση ήρθε με το 4 Months, 3 Weeks and 2 Days του Cristian Mungiu, που πήρε το Μεγάλο Βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου στο Βερολίνο το 2007, το Palme d’Or και το  FIPRESCI στις Κάννες.

death-drink

Ποια είναι λοιπόν αυτά τα χαρακτηριστικά που δίνουν την ελευθερία σε κριτικούς και σινεφίλ να μιλάνε για την ύπαρξη ενός ρουμάνικου «νέου κύματος»;;; 

Κατ αρχήν θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι έχουν υπάρξει διαφωνίες και διαμάχες ως προς το αν υπάρχει κάποιο νέο κύμα στη Ρουμανία. Γενικά επικρατεί η φάση: Οι κριτικοί λένε ναι, οι δημιουργοί όχι και η διαμάχη κρατάει ήδη μία δεκαετία… Ξέρετε τώρα πως είναι αυτά! Θεωρητικοί και κριτικοί λυσσάνε να ανακαλύπτουν νέα κύματα και κινήματα ενώ οι δημιουργοί από τη μεριά τους αρνούνται να ενταχθούν κάτω από την ταμπέλα ενός νέου κύματος χωρίς όμως (!) να αρνούνται ότι στις δημιουργίες τους μπορεί κανείς να εντοπίσει κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ουσιαστικά όλες αυτές οι συζητήσεις περί ενός ρουμάνικου «νέου κύματος» τροφοδοτήθηκαν από μία συρροή φεστιβαλικών βραβείων που δόθηκαν σε ρουμάνικες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, οι οποίες προβλήθηκαν στο εξωτερικό και κατέκτησαν τη διεθνή αναγνώριση κοινού και κριτικών.

Τέλος πάντων, στο θέμα μας τώρα! Ρεαλισμός, ντοκιμαντερίστικο στυλ κινηματογράφησης, απουσία δραματικών και αισθητικών υπερβολών, εσωτερικό και μινιμαλιστικό παίξιμο των ηθοποιών αποτελούν μερικά από τα στοιχεία που θα συναντήσει κανείς σε όλες τις ταινίες αυτές. Οι σκηνοθέτες παίρνουν τη κάμερα στο χέρι, χρησιμοποιούν φυσικό ήχο και  φυσικούς φωτισμούς δημιουργώντας μια σκληρή νατουραλιστική αίσθηση. Ο θεατής καλείται να μπει στο ρόλο ενός υπομονετικού παρατηρητή και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Η μουσική

Η χρήση της μουσικής, που συνήθως χρησιμοποιείται για να διεγείρει συναισθήματα, είναι σχεδόν ανύπαρκτη ενώ ο ρόλος της, όπου αυτή υπάρχει, είναι συμβολικός και εξυπηρετεί την εξέλιξη της δράσης (όπως για παράδειγμα στο The way I spent the end of the world του Catalin Mitulescu).

Τα μονοπλάνα

Τα μονοπλάνα, αγαπημένη τακτική των σκηνοθετών αυτών, συνάδουν με τη δημιουργία μιας πραγματικότητας που υπάρχει και εκτός του οπτικού πεδίου και επηρεάζει την ίδια την ιστορία. Η κατασκευή του χώρου γίνεται με κανόνες ρεαλιστικής διάταξης γεγονός που επιτρέπει στον σκηνοθέτη να αποφύγει το μοντάζ και να παρουσιάσει τις δράσεις ως συνεχείς σε έναν συνεχή χώρο (The death of Mr. Lasarescu και 4 Months, 3 Weeks and 2 Days).

Οι χώροι

Η αφήγηση αναπτύσσεται σε καθημερινούς χώρους μέσα από τους οποίους απεικονίζεται ένα σύμπαν αστικών προλετάριων. Έρημα αστικά περιβάλλοντα, θαμπά και πληκτικά συγκροτήματα διαμερισμάτων, εξασθενημένοι χώροι που αποσυντίθενται, πρωταγωνιστούν σ’ αυτές τις ταινίες και δημιουργούν μια ισχυρή αντίθεση με τους φαντασμαγορικούς πανέμορφους χώρους του θεαματικού κινηματογράφου. Το ευτελές διαμέρισμα του Lasarescu, τα φτωχικά σπίτια της γειτονιάς του The way I spent the end of the world, τα μουντά, γκρι, πελώρια συγκροτήματα πολυκατοικιών που βλέπουμε στα εξωτερικά πλάνα του 4 Months, 3 Weeks and 2 Days καθώς και η σκοτεινή πολυκατοικία με τους τοίχους που έχει ξεφλουδίσει το χρώμα τους, στην οποία μπαίνει η Otilia για να πετάξει το έμβρυο, τα κτήρια στα οποία μπαίνει ο Costi του The paper will be blue κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής του την ημέρα της επανάστασης του 1989 αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Οι χώροι χρησιμοποιούνται ως εργαλεία αφήγησης και τονίζουν τις αρνητικές επιπτώσεις της βιομηχανοποίησης και της βαθειάς αλλοτριωτικής φύσης των ανθρώπινων σχέσεων μέσα σε αυτό το είδος του κόσμου. Προσπαθούν να δώσουν στο θεατή την ίδια τη πραγματικότητα και όχι την αναπαράστασή της άλλωστε οι δημιουργοί των ταινιών αυτών θέλουν να παρουσιάζουν τα πράγματα όπως είναι χωρίς ωραιοποιήσεις.

XP_4-months-3-weeks-2-days

romania

Είναι θέμα απλής καθημερινότητας

Σ΄ αυτές τις ταινίες τα ασήμαντα γίνονται σημαντικά. Η κάμερα συχνά εστιάζει στις άχαρες λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής ενώ τα θέματα των ταινιών είναι συνήθως απλά, ανθρώπινα ζητήματα της καθημερινής ζωής. «Όπως και στη περίπτωση του ιταλικού νεορεαλισμού, αυτός ο νέος ρεαλισμός του νέου κινηματογράφου στη Ρουμανία, έρχεται εναντίου του φανταστικού – προπαγανδιστικού στυλ του «παλαιού» ρουμάνικου κινηματογράφου, που χτίστηκε πάνω σε μία συγκεκριμένη συμβολική σκηνή, όπου η σημασία παράγεται από κρυμμένα μηνύματα και παράπλευρες ή διακριτικές αναφορές. Αυτό είναι direct cinema, με το πολύ απλό νόημα του ότι αντιμετωπίζει άμεσα και αιφνίδια θέματα, κάποια από τα οποία αγνοούνταν για δεκαετίες.» (The grammar of the new romanian cinema, by Doru Pop, ACTA UNIV. SAPIENTIAE, FILM AND MEDIA STUDIES, (2010).

«Προσπαθώ να λειτουργώ απλά και τίμια, να μην κρατώ πλεονεκτήματα από αυτά που ένας σκηνοθέτης μπορεί να κάνει και, πριν από όλα, να είναι θεαματικά. Έχω κάποιες θεαματικές λήψεις, αλλά τις έκοψα στο μοντάζ.»

Cristian Mungiu

 Η Θεατρικότητα

Συχνά παρατηρείται ενότητα χρόνου και δράσης. Δηλαδή! Η δράση λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια μιας μόνο ημέρας ενώ η αφήγηση επικεντρώνονται σε μία συγκεκριμένη δράση. ένα έντονο στοιχείο θεατρικότητας που συναντάμε στις ταινίες Stuff and Dough, The Death of Mr. Lazarescu, 12:08 East of Bucharest, 4 Months, 3 Weeks and 2 Days και The Paper Will Be Blue.

4 months, 3 Weeks and 2 Days – Dinner scene (δυστυχώς χωρίς υπότιτλους)

Οι χαρακτήρες

Είναι γνωστοί και αναγνωρίσιμοι, ζούνε αναγνωρίσιμες καταστάσεις, στις οποίες το ρουμάνικο κοινό μπορεί και βλέπει τον εαυτό του. Οι σκηνοθέτες εστιάζουν στη ψυχολογική κατάσταση και το δράμα του κάθε ήρωα και όχι στις πράξεις τους. Οι περισσότερες από τις δράσεις είναι ασήμαντες, αλλά ακολουθώντας αυτή τη καθημερινή ρουτίνα που διέπει τις πράξεις των ηρώων ο θεατής εισέρχεται με τον πιο απλό και υπέροχο τρόπο στον εσωτερικό κόσμο του ήρωα.

1208

Πηγή έμπνευσης

Οι ταινίες του νέου ρουμάνικου κινηματογράφου αναφέρονται συνήθως σε δύο περιόδους: τα τελευταία χρόνια του καθεστώτος στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οπότε ο έλεγχος της κυβέρνησης πάνω στην δημόσια αλλά και ιδιωτική ζωή των Ρουμάνων πολιτών ήταν έντονα αυξημένος (The paper will be blue, The way I spent the end of the world, 4 months, 3 weeks 2 days) και τη αμέσως μετά περίοδο, «οπότε τα πειράματα με τον καπιταλισμό και την δυτικοποίηση οδήγησαν τους πολίτες σε έναν αγώνα ανώμαλου δρόμου, σε μια προσπάθεια να συμβαδίσουν με τον επιταχυνόμενο ρυθμό της αλλαγής…»Αλλά ανεξαρτήτως  αν οι ταινίες είναι τοποθετημένες στο παρελθόν ή  στο παρόν, όλες οι έχουν μια εσωτερική αναζήτηση με διαφορετικούς κάθε φορά βαθμούς οξύνοιας.

Blue 4 (1)

Μέρος ενός ευρύτερου «Ευρωπαϊκού κύματος»?

Σε μερικούς κύκλους κυριαρχεί η άποψη ότι «Το ρουμάνικο νέο κύμα υπάρχει επειδή υπάρχει ουσιαστικά ένα «Ευρωπαϊκό κύμα», το οποίο μετέχει στην δημιουργία της «Νέας Ευρώπης» με κινηματογραφικούς μηχανισμούς.»

Εδώ και πολύ καιρό παρατηρείται μια προσπάθεια με στόχο τη δημιουργία μιας πανευρωπαϊκής κοινής πολιτιστικής και κινηματογραφικής αγοράς στα πλαίσια των παραγωγών και του συστήματος διανομής, η οποία θα μπορεί να σταθεί αντιμέτωπη με τους Αμερικάνικους ομίλους παραγωγών. Αυτό έχει οδηγήσει άλλωστε και στον πολλαπλασιασμό των συμπαραγωγών σε όλη την Ευρώπη. Φαίνεται ότι οι Ρουμάνοι σκηνοθέτες ανήκουν σ’ αυτήν τη προσπάθεια και δεν είναι άσχετο το γεγονός ότι οι ταινίες τους είναι κατά κύριο λόγο φεστιβαλικές και απευθύνονται πρώτα στο σινεφίλ ευρωπαϊκό κοινό που ακολουθεί τα φεστιβάλ και μετά στο ρουμάνικο κοινό που πηγαίνει κινηματογράφο. Οι ταινίες τους είναι πανευρωπαϊκά κατανοήσιμες και χρησιμοποιούν μια κοινή ευρωπαϊκή κινηματογραφική γλώσσα.

Η Nouvelle Vague και η politique des auteurs

Στον νέο αυτό κινηματογράφο της Ρουμανίας κυριαρχεί ο δημιουργός και όχι το στούντιο. Όπως έγινε με την γαλλική νουβέλ βαγκ, στο κέντρο βρίσκεται πάντα ο auteur, οι σκηνοθέτες γράφουν συνήθως και τα σενάριά τους και είναι και παραγωγοί των ταινιών τους. Αυτό που λείπει από τη η νέα γενιά των κινηματογραφιστών της Ρουμανίας σε σύγκριση με τη Nouvelle Vague είναι ένα μανιφέστο και μια ηγετική φυσιογνωμία.

000-police_1d

Η ιστορική και πολιτική μνήμη

Το κοινό χαρακτηριστικό που μοιράζεται του ρουμάνικο νέο κύμα με τον Τσέχικο και τον Ισπανικό κινηματογράφο είναι το γεγονός ότι η θεματική του ανάπτυξη επικεντρώνεται σε μια εθνική εικόνα του εαυτού του. Η ανάκτηση πρόσφατων μνήμων, η ιστορική καταγραφή, η εξιστόρηση σύγχρονων ιστορικών γεγονότων καθώς και οι επιδράσεις της ιστορίας στους ανθρώπους και στα άτομα βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της θεματικής. Είναι επίσης προσανατολισμένο προς το πολιτικό νόημα και την αισθητική ανανέωση. Υπάρχει μία έντονη απόρριψη της Χολιγουντιανής επιρροής και μία συνεχής αναζήτηση για νέους και πιο ιδιαίτερους τρόπους αφήγησης από την τυποποιημένη Χολιγουντιανή αφήγηση.

«Δεν είμαι στο Χόλυγουντ, αντίθετα δουλεύω στη Ρουμανία, γιατί αυτός είναι ο κόσμος που γνωρίζω. Είναι πιο εύκολο να κάνεις ταινίες προσιτές στο κοινό και οι Αμερικάνοι είναι καλοί σ’ αυτό, αλλά η ιδέα είναι να κάνεις μια ταινία άβολη ακόμα και για τον εαυτό σου».

Cristian Mungiu

tuesday-after-christmas-0000037

Στα έργα όλων αυτών των σκηνοθετών παρατηρείται μία κοινή αντίδραση απέναντι στο «παλιό σινεμά» της Ρουμανίας, ένα κοινό χαρακτηριστικό που παραδέχονται και οι ίδιοι. Ο Alex Leo Şerban θεωρεί ότι αυτή η γενιά κινητοποιείται από την ίδια εξέγερση κατά των κλισέ του παλιού κινηματογράφου, όπως είχε γίνει και με την Nouvelle Vague. Σιχαίνονται το «μεταφορικό» σινεμά των προκατόχων τους και απεχθάνονται τον κεκαλυμμένο ρεαλισμό που υπήρχε στις ταινίες που γυρίζονταν επί «υπαρκτού».

Low Budget vs High Budget.

Ένα κοινό χαρακτηριστικό των σκηνοθετών είναι ότι είναι χαμηλού budget παραγωγοί των ίδιων τους των ταινιών καθώς και απόφοιτοι του Εθνικού Πανεπιστημίου Θεάτρου και Κινηματογράφου (U.N.A.T.C.). Λόγω της επιθυμίας τους να έχουν την οικονομική τους ανεξαρτησία και την δημιουργική τους αυτονομία, έστησαν τις δικές τους εταιρείες παραγωγής. Ο Cristi Puiu από το 2004 είναι συνιδρυτής της εταιρείας παραγωγής Mandragora, ενώ οι Cristian Mungiu, Hanno Hofer and Oleg Mutu δημιούργησαν τη Mobra Films το 2003. Ο μέσος προϋπολογισμός των ταινιών του νέου ρουμάνικου κύματος ανέρχεται στα 500.000 ευρώ. Το 4 Months, 3 Weeks and 2 Days κόστισε 600.000 ευρώ, το 12:08 East of Bucharest 200.000 ευρώ ενώ το Police, Adjective 800.000. Η έλλειψη μεγάλου προϋπολογισμού για ακόμα μία φορά στη πορεία του κινηματογράφου έκανε το θαύμα της και δημιούργησε ένα αισθητικό πρότυπο!

06scot600

Trailer_oficial_După_dealuri_Beyond_the_Hills_de_Cristian_Mungiu.mp4_snapshot_00.28_[2012.10.30_19.08.07]

Πρόκειται για μία υποδειγματική φουρνιά ταινιών που διακρίνονται από μεγάλη πρωτοτυπία και μερικές φορές ένα έντονα καυστικό χιούμορ. Το ρεαλιστικό ημιντοκιμαντερίστικο στυλ κινηματογράφησης που παραπέμπει σε direct cinema, η μινιμαλιστική αισθητική, τα μονοπλάνα, η απουσία υποκριτικών υπερβολών για χάριν ενός τρομερά εσωτερικού τρόπου υποκριτικής, η χωροχρονική ενότητα, τα κοινά σημεία με προγενέστερα ευρωπαϊκά κινήματα και νέα κύματα, η κυρίαρχη παρουσία του δημιουργού, όλα αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που επιτρέπουν τη δημιουργία θεωριών περί ενός ρουμάνικου «νέου κύματος». Τα κοινωνικά ζητήματα που εγείρονται απ’ αυτή την ασυνήθιστη προσέγγιση αφήγησης, γίνονται ακόμα πιο έντονα και προκλητικά ενώ η ανάσχεση της δράσης για χάριν της εσωτερικής ανάλυσης και αποδόμησης δημιουργεί μια έντονη ψυχολογική ένταση χωρίς δραματικές παρεμβάσεις. Η επιθυμία για ειλικρινή κινηματογράφο είναι ο βασικός κοινός παρονομαστής τους. Φυσικά ο κάθε σκηνοθέτης έχει το δικό του προσωπικό στυλ και τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο να προσεγγίζει τα θέματά του. Όμως όλοι ανήκουν στην ίδια γενιά, όλοι ζήσανε το παλαιό καθεστώς, όντας έφηβοι ή φοιτητές. Όλοι έμαθαν από την παλαιά αντιφατική γενιά και αξιοποίησαν το καλύτερο που βρήκαν στα έργα των προκατόχων τους.

Aurora_5

Το Ρουμάνικο νέο Κύμα είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα τρέχοντα κινηματογραφικά κινήματα και έχει βρει δυνατούς οπαδούς ανάμεσα σε κριτικούς και θεατές φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο

Διαβάστε εδώ τις: Ταινίες που ξεχωρίσαμε

Για περισσότερες πληροφορίες όσον αφορά στους σκηνοθέτες διαβάστε: Ρουμάνικο Νέο Κύμα: Οι 5 βασικοί σκηνοθέτες!!!