Χορεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα γιλέκα

  • Καλλιτέχνης: Nadia Vadori-Gauthier
  • Μορφή τέχνης: Χορός
  • Υλικό: Σώμα
  • Χώρα παρουσίασης έργου: Γαλλία
  • Χώρα Προέλευσης Καλλιτέχνη: Γαλλία
  • Χρόνος Κατασκεύης: 2018

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου,  4:36 μ.μ., Boulevard Capucines, 9ο διαμέρισμα, Παρίσι. Η διαδήλωση των Κίτρινων Γιλέκων για τις επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης. και τη φορολογική αδικία, οδηγούν σε έντονες αντιπαραθέσεις με την αστυνομία.  

Ένας παχύς καπνός καλύπτει τον δρόμο, τα κίτρινα γιλέκα κυλούν διάσπαρτα, ένα αυτοκίνητο καίγεται και σε αυτό το  χαοτικό σκηνικό η καλλιτέχνιδα αρχίζει την παράστασή της. Χωρίς μουσική υπόκρουση αλλά με τον ήχο των σειρήνων, αυτοσχεδιάζει τη χορογραφία της κάτω από το βλέμμα των περαστικών. Κάποιοι ακολουθούν τα βήματά της, άλλοι έχουν την ευκαιρία να περάσουν τη φωτογραφική μηχανή που τραβάει αυτή τη σουρεαλιστική σκηνή. 

Ενός λεπτού χορός την ημέρα 1/12/2018 χορός 1418 της Nadia Vadori-Gauthier .

Πόσο ενδιαφέρον έχει ένα ανθρώπινο σώμα με το μωβροζ του κασκόλ να χορεύει ανάμεσα σε τόσα φωσφορούχα κίτρινα συμπληρωματικά του ροζ, σώματα. Ένα ελαφρά υποκριτικό σώμα βέβαια, σε μία αβέβαιη προσπάθεια για κάτι καινουργιο, ίσως και να το πετυχαίνει  Αμήχανο ελαφρά σε σχέση με την συμμετοχή των γύρω ανθρώπων, δεν ξέρει εάν πρέπει να παλέψει για την έλξη ή την απώθηση  τους από την περιοχή του. Το υπόβαθρο όμως γεμάτο καπνό, δακρυγόνα, συναγερμούς, βημάτα, φωνές κάνει αυτό το βίντεο φοβερά ενδιαφέρον και ζωντανό. Με ένα περίεργο τρόπο  λειτουργεί σαν ζωντανός καμβας ή σαν ζωντανή σπηλαιογραφία για κυνήγι Μαμούθ.

Η Nadia στο το προφίλ της στο Vimeo, εξηγεί ότι το project “Ένός λεπτού χορός την ημέρα” ξεκίνησε στις 14 Ιανουαρίου 2015 μετά τις επιθέσεις στιο Charlie Hebdo.  Κάθε χορός γίνεται μάρτυρας μάις συγκεκριμένης με΄ρας και της διαδοχής των ημερών. Λίγο, λίγο γίνεται επεξεργασίας της σειράς  η οποία με τη σειρά της σαν μία εφημερίδα γίνεται μέρος μιας ιστορίας που υφαίνεται την ίδια στιγμή με δημόσια, ιδιωτικά, οικεία ή συλλογικα στοιχεία.

/// Μια μέρα χωρίς χορό είναι μια χαμένη μέρα, ο Νίτσε είπε κάτι τέτοιο … Ή ακριβέστερα: «Και ότι νιώθουμε χαμένη οποιαδήποτε μέρα που δεν χόρεψαμε τουλάχιστον μια φορά. (Τάδε έφη  Ζαρατούστρα λινκ wikipedia αγγλικα) ***