Η επίσκεψη της Μπάντας

  • Σενάριο:: Eran Kolirin
  • Σκηνοθεσία:: Eran Kolirin
  • Χώρα και Έτος Παραγωγής:: Israel, USA, France, 2007
  • Πρωταγωνιστούν:: Sasson Gabai, Ronit Elkabetz, Saleh Bakri, Uri Gavriel, Imad Jabarin,
  • Διανομή:: AUDIO VISUAL S.A.

Εχτές το βράδυ, αφού τελείωσα με τη φασίνα του σπιτιού, αποφάσισα να κάτσω να δω μια ισραηλινή ταινία η οποία βρίσκεται εδώ και 4-5 χρονάκια στη DVDθήκη μου αλλά δεν είχα αξιωθεί να την δω μέχρι τώρα. Την είχα αγοράσει από ένα παλιό DVD club που έκλεινε και ξεπούλαγε όλες τις ταινίες με 2 και 3 ευρώ.

Η Επίσκεψη της Μπάντας είναι πρώτη κινηματογραφική ταινία του σκηνοθέτη Eran Kolirin. Σάρωσε τα βραβεία της Ισραηλινής Ακαδημίας Κινηματογράφου καθώς και διαφόρων φεστιβάλ ανά τον κόσμο, πήρε τα Award of the Youth, FIPRESCI Prise και Un Certain Regard στις Κάννες καθώς και το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στις Νύχτες Πρεμιέρας.

Once-not long ago-a small Egyptian police band arrived in Israel. Not many remember this…It wasn’t that important.

TheBandsVisit_6lg

Η Μπάντα της Αστυνομίας της Αλεξάνδρειας έχει κληθεί να δώσει μια συναυλία σε μια πόλη του Ισραήλ με αφορμή τα εγκαίνια του Κέντρου Αραβικού Πολιτισμού. Όταν συνειδητοποιούν ότι δεν έχει έρθει κανείς για να τους παραλάβει από το αεροδρόμιο αποφασίζουν να βρουν μόνοι τους το δρόμο. Οι λάθος συνεννοήσεις όμως τους οδηγούν σε μία μικρή ξεχασμένη πόλη με παρόμοιο όνομα.

TheBandsVisit_8lg

Το έξυπνο και διακριτικό χιούμορ της ταινίας είναι ευδιάκριτο από την πρώτη κιόλας σκηνή ενώ από την αρχή της σου θυμίζει τον κινηματογράφο του Jacques Tati. Τα λιτά και στυλιζαρισμένα κάδρα του Kolirin σε συνδυασμό με την απλούστατη φορμαλιστική αισθητική του υπηρετούν την εξέλιξη της ιστορίας με τον καλύτερο τρόπο ενώ παράλληλα αναδεικνύουν τις λεπτές χιουμοριστικές λεπτομέρειες που χαρακτηρίζουν τους ήρωες αλλά και τη συνθήκη στην οποία βρίσκονται.

TheBandsVisit_5lg

Ο σκηνοθέτης τοποθετεί αιγύπτιους  ένστολους μέσα σε ισραηλινό έδαφος σε μία τελείως κόντρα κατάσταση από το ατσαλάκωτο και τυπικό παρουσιαστικό τους ενώ παράλληλα ακολουθεί τον κανόνα «τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται εξαρχής». Δείχνει τη πίστη του στους ανθρώπους αφήνοντας τους χαρακτήρες να έρθουν κοντά, αψηφώντας τις εθνικές, θρησκευτικές και πολιτικές διαφορές και δίνοντας βάση σε μια ουμανιστική προσέγγιση του θέματος, χωρίς όμως να σου κουνάει το δάχτυλο ούτε στιγμή. Το κονσέρτο του τέλους, χωρίς να είναι απαραίτητο, σου αφήνει μια γλυκιά μουσική αίσθηση αισιοδοξίας.