The Lobster – Γιώργος Λάνθιμος

  • Χώρα και Έτος Παραγωγής:: 2015, Ιρλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα, Γαλλία, Ολλανδία
  • Σκηνοθεσία:: Γιώργος Λάνθιμος
  • Σενάριο:: Ευθύμης Φιλίππου, ΓΙώργος Λάνθιμος
  • Πρωταγωνιστούν:: Colin Farrell, Rachel Weisz, Jessica Barden, Olivia Colman, Ashley Jensen, Ariane Labed, Αγγελική Παπούλια, John C. Reilly, Léa Seydoux, Michael Smiley, Ben Whishaw, Roger Ashton-Griffiths, Ewen MacIntosh
  • Διανομή:: Feelgood Entertainment

Πως ξεκινάς τη συζήτηση για αυτή την ταινία; Είναι σαφές το τι σε ώθησε να τι δεις, είναι επίσης σαφές ότι έχει βουϊξει ο τόπος από τις Κάννες και μετά. Όλοι είμαστε στο fan-club του Λάνθιμου. Οκ και;

Δηλώσεις

Εγώ δεν τρελλάθηκα με τον Κυνόδοντα. Δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής θεώρησα ότι είναι ο ορισμός της χιπστερόταινίας. Εκπληκτική αισθητική, φωτογραφία, χρωματική παλέττα και πλάνα, αλλά ανόητη ιστορία και αβαθής -αγαπώ το ίδιο μου το κολπάκι και ξεκινάω να το αναπτύσσω-. Σαν προετοιμασία ζωγράφου για τον επόμενο του πίνακα.

Την ίδια αίσθηση μου έδωσαν και οι Άλπεις, αν και θεωρώ ότι δεν αναλώθηκε στο “κόλπο” τόσο πολύ και βάθυνε τόσο τους χαρακτήρες όσο και τι καταστάσεις γύρω τους κατά ένα σεβαστό ποσοστό. Ήταν ένα αδιαμφησβήτητο βήμα μπροστά.

Αστακός

Υπόθεση

Ο Αστακός τώρα, σε αυτή την ταινία λοιπόν ένας μόλις διαζευγμένος καταλήγει στο “Ξενοδοχείο” όπου έχει 45 μέρες να βρει ταιρί ξανά. Αλλιώς πρέπει να μεταμορφωθεί σε κάποιο ζώο της επιλογής του. Με μία διαδικασία λείαν τρομακτική και φρικτή.

lobbbb

Εν γένει

1. Φουτουρισμός

lob11

Δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι η υπόθεση αυτή εκτυλίσσεται σε κάποιο μέλλον, μου μοιάζει περισσότερο με μία δυστοπική και κυνική εκδοχή του παρόντος. Ένα σινεφίλ Μάτριξ υπό μία ευρεία έννοια. Τοποθετεί τις πράξεις και τις θέσεις των όντων μεταξύ τους με βάση μία σκληρή και αδυσώπητη μάχη για ζευγάρωμα.

2. Κανόνες

lob3

Αυτό το σύμπαν έχει μόνο κανόνες. Ως ζευγάρια όλοι ζουν με κανόνες. Ως πιθανά ζευγάρια όλοι ζουν με κανόνες. Ως αναζητητές πιθανού συντρόφου. Ως μοναχικοί τύποι. Οποιαδήποτε παρεκτροπή τιμωρείται αυστηρά σε varying degrees.

3. Φορμαλισμός

the-lobster-official-movie-trail

Σε αυτή την εκδοχή η κοινωνία και οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους είναι τελείως φορμαλιστικές. Δεν υπάρχει περιθώριο ή ανοχή στην προσωπικότητα και την εγγενή διαφορετικότητα της, αντίθετα σε αυτό τον Αστακικό κόσμο όλα βασίζονται στην ομοιότητα. Στην εξωτερική, άμεσα διακρίσιμη ομοιότητα, η οποία βασίζεται σε στάνταρ χαρακτηριστικά τύπου: κουτσαίνεις, έχεις μυωπία, ανοίγει η μύτη σου κλπ.  Όχι όμως την εσωτερικη δυσδιάκριτη ομοιότητα, η οποία δεν ανήκει στην σφαίρα του παρόντος και στην πάροδο σύντομου χρονικού διαστήματος ή στη διαφορά. Είναι ένα σύμπαν στο οποίο είμαστε όλοι πορτοκάλια και οφείλουμε να είμαστε πορτοκαλιά.

4. Αγάπη

lob21

Άγνωστη έννοια σε αυτό τον κόσμο και όταν κάποιος την προσεγγίσει μόνο ενστικτωδώς μπορεί να λειτουργήσει απέναντι της γιατί δεν έχει κανένα άλλο εφόδιο.

Γνώμη

Μου άρεσε πάρα πολύ και το εγκεφαλάκι μου έκανε διάφορους ανόσιους κύκλους γύρω από έννοιες, σκηνοθεσία, μουσική, χρώματα, γλώσσα.

Υπέρ

Έννοιες

looo

Έννοιες καθοριστικές ή αδιάφορες και πως μας επηρεάζουν: ποια η αντίληψη της κοινωνίας, ανθρωπότητας, νόρμας, κανόνων, συναισθημάτων, αλλαγών, ομοιοτήτων, διαφορών, παρεκτροπής. Σε τι βάθος αναλύονται ή εκφράζονται όλα αυτά μέσα από το σενάριο και τη σκηνοθεσία: συμβολισμοί, τριτοτέρτα επίπεδα, συσχετισμοί κλπ.

Σκηνοθεσία

LOOOO

Τι περίτεχνα και όμορφα στημένα πλάνα δημιούργησε ο Λάνθιμος και πόσο εντείνουν την εστέτ προσέγγιση των καταστάσεων. Μας επέτρεπε να βλέπουμε το σύνολο ή τη μονάδα κατά αισθητική βούληση και έπαιξε με το χώρο του και τα αντικείμενα του σε εξαιρετικό βαθμό και τεράστια επιτυχία.

Κάστ

lob1

Τι εξαιρετικό καστ και πόσο έξυπνη η επιλογή του Colin Farrell που παρά τη γενικότερη ασχετοσύνη του είναι εξαίρετος ηθοποιός και δεν κωλώνει ΠΟΥΘΕΝΑ. Μακράν η καλύτερη ταινία του Colin ευελπιστούμε να το γυρίσει στα σινεφίλ τώρα που δεν είναι πια ενζενί. Αυτός ο διεθνής συνδυασμός ηθοποιών, ήταν τόσο τονωτικός, υποτονικός και δυναμικός που αξίζει ειδικής μνείας πραγματικά. Το παίζω δεν παίζω στα καλύτερα τσι. Αγγλία, Γαλλία, Ελλάδα και βάλε έπαιξαν εκπληκτική μπαλίτσα. ΑΓΓΛΑΡΕΣ ΘΕΟΙΙΙΙΙ.

Λα μούζικα

Τώρα όσον αφορά τη μουσική, η επιλογή των Ελληνικών ρετρό κομματιών πραγματικά το απογείωσε καθώς και το επαναλαμβανόμενο κλειστοφοβικό θεματάκι του με το πιανάκι – αν και πολύ επανάληψις-. Ήταν και ένα κλείσιμο του ματιού σε μας και καλά τους Έλληνες, που μας έθεσε στα ίσια το ερώτημα: Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη.

Κατά

Και φτάνουμε στα χρώματα. Εδώ με χάλασε. Θεωρώ ότι τα χρώματα και η παλέττα του θα έπρεπε να είναι αυτά του Κυνόδοντα. Όλη αυτή η θερμότητα και η φυσικότητα ήρθε σε τέτοια αντίφαση με την ιστορία και τη ροή της που σε κάποιες στιγμές πραγματικά εμένα με πετούσε έξω. Και γενικά αγαπώ τις αντιφάσεις και τη χρήση τους σε οποιοδήποτε επίπεδο. Αλλά ήθελα κάτι πιο ελλειπτικό οπτικά. Και ρε γαμώτο, πραγματικά στα Ελληνικά θα ήταν έπος. Είναι η μόνη φορά στη ζωή μου που ευχήθηκα τα Ελληνικά να ήταν λίγο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα. Γιατί θεωρώ στο τέλος ότι η αντίφαση ανάμεσα στο λυρισμό της γλώσσας και την υπόθεση θα έσπαγε κόκκαλα.

8/10 μπράβο Γιώργο.