Youth-Paolo Sorrentino

  • Χώρα και Έτος Παραγωγής:: Ιταλία | Γαλλία | Ελβετία | Ηνωμένο Βασίλειο
  • Σκηνοθεσία:: Paolo Sorrentino
  • Σενάριο:: Paolo Sorrentino
  • Πρωταγωνιστούν:: Michael Caine, Harvey Keitel, Rachel Weisz, Paul Dano, Jane Fonda
  • Διανομή:: Odeon

Το Youth βγήκε στις αίθουσες πριν κάνα μήνα. Εμείς τα Σάββατα μας τα περνάμε ακούγοντας μουσικές και βλέποντας ταινίες. Πάνω σε ένα καφεδάκι λοιπόν, κει που ψάχναμε να βρουμε σε ποια ταινία θα πάμε, έπεσα πάνω της, στις σελίδες του Αθηνοράματος. Είχα ξεχάσει πόσο πολύ ήθελα να τη δω. Μόνο που δεν έπεσα στα γόνατα για να πάμε να τη δούμε. Για καλή μου τύχη έπαιζε δίπλα μας. Πήγαμε ποδαράτο όπως και γυρίσαμε. Όμορφα.

Youth

Δύο κουλ γέροι, ο ένας θρύλος του σινεμά και ο άλλος θρύλος της μουσικής κυκλοφορούν τους εαυτούς τους σε ένα ξενοδοχείο στην Ελβετία, παίρνουν τα χάπια τους και φιλοσοφούν. Κάπου εκεί γύρω κυκλοφορούν και η κόρη του ενός, ένας διάσημος ηθοποιός, η Paloma Faith, η Miss Universe κι ο Maradona διάβολε. Κάνει και ένα πέρασμα η η Jane Fonda.

Sorrentino

Είχα ξεχάσει την ποίηση και το μεγαλείο στις εικόνες του Sorrentino, το κάφρικο χιούμορ του και την εμμονή του με την αντρική οπτική. Όπως πάντα φανταχτερός, επιδεικτικός και συνάμα παράτολμος, αποτυπώνει το πέρασμα του χρόνου, μετατρέπει την υστερία σε σχέση με το γήρας ή τη νεότητα σε παιδική χαρά. Τα δείχνει όλα. Την αγωνία για την πάροδο του χρόνου, την αδιαφορία ή την μαχητικότητα, τους ήχους και τα σώματα που τον κουβαλάνε, στημένα, άστητα, άγουρα, ώριμα, γυμνά και καλυμμένα. Πάντα μέσα από αντρικές εμμονές, με τα γυναικεία σώματα, το ποδόσφαιρο, τους bon viveur, τους θρύλους, την κληρονομιά που θα αφήσουν πίσω, τη βαθύτερη σχέση τους με το άλλο φύλο ή την απώλεια βαθύτερης σχέσης μαζί του κλπ.

Οι διαλογοι του πάντα καυστικοί και εύστοχοι, ελαφρώς ατακαδόρικοι, διασκορπισμένοι περίτεχνα εδώ κι εκεί. Τους χρησιμοποιεί τόσο εξεζητημένα που μοιάζει απλώς να γεμίζει με αυτούς τις παύσεις του. Παύσεις δημιουργημένες από σουρεαλιστικά ποιητικά κάδρα, όλων των ειδών: Ευρωπαϊκά, Αμερικάνικα, κοντινά, μεσαία, σταθερά, κινούμενα πάντα όμως γεμάτα χρώματα και κίνηση.

Φωτογραφία

Φτάνουμε έτσι στον μάστερ και αριστοτέχνη Luca Bigazzi, τον διευθυντή φωτογραφίας του. Δεν υπάρχουν λόγια για αυτόν και τις εικόνες που δημιουργεί. Τον τρόπο που χρησιμοποιεί το φως ή το χρώμα. Πραγματικά είναι μικρά 16/9 εικαστικά αριστουργήματα, σε ροή.

Καστ

Το καστ είναι απλά ανυπέρβλητο. Ένας φοβερός συνδυασμός νέων και γέρων ηθοποιών αλλά και άλλων άσχετων ειδικοτήτων βλέπε Paloma Faith. Αν και παραδόξως, κατά την άποψη μου, κανείς τους δεν ταιριάζει απόλυτα. Υπάρχει μία περίεργη ατμόσφαιρα που περιρέει στο φιλμ αλλά όχι στους πρωταγωνιστές, που απεικονίζουν μια αλλόκοτη αμηχανία. Μια αμηχανία που εξυπηρετεί την ταινία λόγω του τεράστιου σουρεαλισμού και του χιούμορ της, αλλά εν τέλει αρκετά ορατή.  Ίσως η Ιταλική ψυχοσύνθεση να μπορεί να αποτυπωθεί καλύτερα από τον εαυτό της.

Μουσική

Ένας απίστευτος συνδυασμός, φολκ, κλασσικής, ποπ και ατμοσφαιρικής μουσικής, αποτελεί νομίζω το πιο σουρεαλιστικό κομμάτι της ταινίας. Μουσική η οποία έρχεται να ολοκληρώσει την εικαστικότητα αυτού του φιλμ και μάλιστα θα έλεγα με αναπάντεχες επιλογές σε αναπάντεχα σημεία.

Εκπληκτικές στιγμές

Η αγάπη για μπάλα του Μαραντόνα με ένα μπαλάκι του τένις.

Η ορχήστρα του λειβαδιού με κουδούνες, πουλιά και αγελάδες.

Οι ματάκηδες γέροι στους άλλους γέρους που κάνουν παθιασμένο σεξ.

Συμπερασματικά

Υπέροχη. Χαϊδεύει τη λογοτεχνία και την ποιητικότητα πολύ χαριτωμένα και ηθελημένα. Από αναφορές, θα έλεγα ότι μοιάζει λίγο με το Γυναίκες μην κλαίτε ή το Ας Περιμένουν οι Γυναίκες του Σταύρου Τσιώλη απλώς με παγκόσμια ονόματα και περισσότερη ποίηση στην κινηματογράφηση. Ίσως φταίει η ατμόσφαιρα ή η σχέση των πρωταγωνιστών ή ο ρυθμός, αλλά αυτός ο συνδυασμός ρεαλισμου-σουρεαλισμού, μου θύμισε πολύ Τσιώλη. Δεν ξέρω αν με παραπέμπει στο Φελίνι η ταινία, την βρίσκω πιο προσγειωμένη μέσα στον παραλογισμό της και λιγότερο αλληγορική. Ίσως Βιτόριο ντε Σύκα; Δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Ο Σορεντίνο την αφιέρωσε στον Francesco Rosi, αλλά νομίζω απλά γιατί πέθανε φέτος.

9/10 σας αγαπώ Paolo και Luca δημιουργείτε υπέροχες εικόνες.