Η Καλλιθέα – Ένας conceptual δίσκος υψηλής αισθητικής

  • Καλλ. / Γκρουπ: : Φοιβος Δεληβοριας
  • Τίτλος: : Καλλιθεα
  • Είδος:: ελληνικη pop
  • Κυκλοφορία: : 2015
  • Εταιρεία:: inner ear

Τα όρια γύρω από το ποιοι άγουν και φέρουν το νέο ελληνικό τραγούδι γίνονται ολοένα και πιο ευδιάκριτα. Πλέον όσοι παρακολουθούν και γνωρίζουν την ελληνική σκηνή του τώρα θα συμφωνούσαν πως ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι ένας απο αυτούς. Για την ακρίβεια είναι μέσα στους πέντε έξι καλύτερους. Όντας ένας τόσο συνεπής καλλιτέχνης το αποδεικνύει και τώρα• με τη Καλλιθέα. Έναν ιδιαίτερο δίσκο – χρονοκάψουλα!

H Καλλιθέα είναι ένας δίσκος με concept. Στη conceptual τέχνη η ιδέα είναι αυτή που μπαίνει μπροστά, όλη η προεργασία και οι αποφάσεις παίρνονται εκ των προτέρων και η υλοποίηση μετά δε μπορεί να είναι παρά μια τυπική διαδικασία. Φυσικά μεγάλη παγίδα. Έχουν δει τα μάτια μας πάρα πολλά concept-έργα χαμηλότατης καλλιτεχνικής αξίας να πλασάρονται ως αριστουργήματα από το τεράστιο καλλιτεχνικό loby  λόγω της βαθιάς ανησυχίας που κρύβουν…ομολογουμένως πολύ καλά.

Και όπως γίνεται πολλές φορές στη τέχνη έτσι και εδώ, το ειδικό γίνεται γενικό και η προσωπική διήγηση γίνεται ένα κοινωνικό ψυχογράφημα.

Όμως στη τέχνη –όπως και παντού- τα πράγματα δε μπορεί να είναι τόσο ευθέως μονοσήμαντα. Η ιδέα της Καλλιθέας και όλη η ατμόσφαιρα  που διέπει τα τραγούδια του δίσκου είναι ένα βιωματικό παιχνίδι καταβολών. Ένα παιχνίδι που δύσκολα μπορείς να μιλήσεις για αυτό με τραγούδια. Ο Φοίβος Δεληβορίας όμως δεν ήρθε από το πουθενά. Μετρημένος και σοβαρός έρχεται να μας διηγηθεί το παρελθόν μέσα από μια προσωπική αναδρομή στη παλιά του γειτονιά. Και όπως γίνεται πολλές φορές στη τέχνη έτσι και εδώ, το ειδικό γίνεται γενικό και η προσωπική διήγηση γίνεται ένα κοινωνικό ψυχογράφημα.

Ξεκινώντας με πρωταγωνιστές διάφορα  πτηνά (!) να ζουν σε μια Καλλιθέα ερημική και αλλαγμένη, κάτι που με τίποτα δε θα μπορούσε να υπονοεί έναν εξιδανικευμένο παιδικό παράδεισο, κι ένα αηδόνι να σε ρωτάει τι ζητάς εδώ και να σε κοροϊδεύει. Πράγματι πολύ ωραία εισαγωγική εικόνα. Αλλά αυτή η συνεκδοχή της σημερινής Καλλιθέας είναι η αφορμή για να δεις πως όλα έχουν αλλάξει ή πως όλα δεν ήταν ποτέ όπως νόμιζες. Μιλάμε για την Ελλάδα. Μια εποχή του τότε και μια εποχή του σήμερα. Η αντίφαση είναι τεράστια και ενδεχομένως να σε πονάει και μόνο ένας εθελούσια τυφλός θα επιμείνει στο στερεοτυπικό αφελές τότε ήταν ωραία χρόνια ή δε τα προλάβατε εσείς αυτά. Μιλάμε για τις φούσκες οικονομικές/πολιτικές/πολιτισμικές που τις ξέρεις ή επιδεικτικά τις αγνοείς και ανακαλείς έναν ανύπαρκτο και απυρόβλητο παρελθοντικό θησαυρό.

Πάντως, σημασία δεν έχει τι θες να πεις –όλα μπορεί να έχουν ενδιαφέρον- αλλά πώς θα το πεις. Και ο Φοίβος ξέρει πολύ καλά. Και την Ελλάδα και τα τραγούδια. Μέσα σε 14 τραγούδια καταπιάνεται με όλα αυτά με ευρηματικό και βαθιά καλλιτεχνικό τρόπο. Φοβερές μελωδίες που ξέρει πολύ καλά να κατασκευάζει, άλλοτε pop, άλλοτε λαϊκές, άλλοτε πιο ατμοσφαιρικές ή επιβλητικές. Εκ των πραγμάτων, το δικό τους σημαντικό ρόλο στο δίσκο έχουν οι ρετρό και cult αναφορές, οι οποίες δε μπορεί να αφήνουν ασυγκίνητο ένα παιδί που γεννήθηκε στα ‘80s. Από τον kit το αυτοκίνητο που μιλούσε μ’ ανθρώπου φωνή το donkey kong και το space invaders αλλά και ένα ολόκληρο τραγούδι φόρο τιμής στα video games (ενορχηστρωτικά τουλάχιστον). Γενικά οι αναφορές παίζουν ένα πολύ όμορφο ping pong με το χτες και το σήμερα και χτίζουν το μικρό σύμπαν του δίσκου που εκεί κατοικεί τόσο το παλιό όσο και το νέο που έχει αυτό αναγκαστικά γεννήσει. Εκεί που αρχίζει και χάνει λίγο είναι όταν γίνεται αυτό ακριβώς που ενοχλεί στη conceptual δημιουργία. Όλη αυτή η ιδέα του δίσκου πρέπει να βγει και τρία ορχηστρικά (;) τραγούδια με ήχους ηχογραφημένους από τη γειτονιά παραλλαγμένους και με προσθήκες που τους καθιστά αγνώριστους μπαίνουν ανάμεσα στα υπόλοιπα tracks. Καλώς. Θα τα ακούσεις μια και μάλλον δε θα τα ξανακούσεις ποτέ.

Αρκετά με το κονσεπτ πίσω απο το δίσκο. Είτε είναι έτσι, είτε είναι αλλιώς ο Φοίβος κυκλοφόρησε ένα απολαυστικό album που ταιριάζει και για λαϊβ και για προσωπικές ακροάσεις και για να παίζει στο αμάξι σε βόλτες ανά τα προάστια των Αθηνών. Ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι ένας τραγουδοποιός που έχει κυκλοφορήσει λίγα albums και καλά, σχετικά με τα χρόνια που είναι στο χώρο. Κάθε δίσκος του και διαφορετικός, έτσι και αυτός είναι εδώ για να σου θυμίσει ότι ακόμα γράφονται ωραία τραγούδια και κάποιοι ασχολούνται ακόμα σοβαρά με τη δουλειά τους. Η παραγωγή και ο ήχος είναι αψεγάδιαστα και αυτό βασίζεται σίγουρα στο παραγωγό του που μετέτρεψε το πατρικό του σπίτι στη Καλλιθέα σε στούντιο και στους φανταστικούς του μουσικούς συνεργάτες.

Είναι εντέλει ένας ακόμη καταπληκτικός δίσκος όχι για την πολύ ενδιαφέρουσα αρχική ιδέα, αλλά επειδή και πάλι, παρά το περιτύλιγμα, ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος. Είναι τα τραγούδια του Φοίβου που ξέρει να τα φτιάχνει για να μιλήσουν σε σένα με τη δική τους γλώσσα. Είναι και πάλι το αστείο που ποτέ δε θα της πεις, το κουδούνι της που ακόμα δε πάτησες και ο καλύτερος δίσκος που ακόμα δεν άκουσες.