Covers in Heaven: 1. The unknown

Μετά τα Remakes from hell πάμε στα Covers in Heaven, γιατί ευτυχώς στη μουσική οι δεύτερες εκτελέσεις μερικές φορές μπορεί να έχουν τεράστιο ενδιαφέρον. Έμπνευση για αυτό το άρθρο υπήρξε η λίστα του watchmojo (Top 10 songs you didn’t know were covers), την οποία και παρουσιάζουμε σχεδόν ολόκληρη.

Covers in Heaven: 1. The unknown

Από τις χιλιάδες δεύτερες εκτελέσεις που κυκλοφορούν, διαλέξαμε μερικές αξιοπερίεργες, αναπάντεχες, εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και κυρίως άγνωστες. Σε αυτό το άρθρο λοιπόν θα παρουσιάσουμε δεύτερες εκτελέσεις που είτε δεν είχαμε ιδέα ότι ήταν δεύτερες, είτε δεν έχουν γίνει και πολύ γνωστές, είτε οι καλλιτέχνες που τις έκαναν είναι κομματάκι άγνωστοι οι ίδιοι.

1. Wrong: Depeche Mode vs Silent Birds

Οι Depeche δεν πιάνονται από άπειρες απόψεις, φωνητικά, ενορχηστρώτικα, στιχουργικά. Στο wrong, μας ρίχουν μερικές από τις συνήθεις τους γροθιές στο στομάχι. Οι Silent Birds, ησυχάζουν το κομμάτι, ανταλάσσουν τα αντρικά με γυναικεία φωνητικά και ξαφνικά κάτι γεννιέται. Η μαυρίλα ευτυχώς παραμένει.

 

2. Nothing Compares to you: Prince and the Family vs Sinead O’Connor

Όσο και να τον αγαπάμε τον καλλιτέχνη που προηγουμένως ξέραμε ως Prince, εδώ η Sinead, του πήρε τη δόξα και μετέτρεψε το κομμάτι σε σκληροπυρηνική μπαλάντα αποχωρισμού. Άπειρο πάθος από την κοπέλα.

 

3. I’m on fire: Bruce Springsteen vs Bat for Lashes

Το Boss, στο I’m on fire, ξερεί να είναι αισθηματίας χωρίς να είναι μελό και αυτό τον κάνει μία πολύ πολύ ξεχωριστή κατηγορία. Φταίει και η χροιά του που δεν είναι σαχλεπίσαχλη και μπανάλ. Το I’m on fire, από τις Bat for lashes, γδύνεται και μένει σκληρό και γυμνό. Φοβερά ενδιαφέρουσα εκτέλεση.

4. Me and Bobby Mcgee: Roger Miller vs Janis Joplin 

Ο Roger Miller, πολύ country, ολίγον παραείναι. Ότι αγγίζει η Janis, ακόμα και η country φυσικά, ροκοποιείται, σκοτεινιάζει, δυναμώνει και ταυτίζεται μαζί της. Αφήνει και αυτή τη φωνάρα ελεύθερη και όποιον πάρει ο χάρος. Αξεπέραστα ταλαντούχα αυτή η κοπέλα.

5. Monday Monday: The Mamas & The Papas vs Marianne Faithful

Όσο καλή και χρυσή και ομορφούλα και με όμορφη φωνούλα να είναι η Marianne, είναι δυστυχώς πολύ αδιάφορη, μπροστά στους Mamas & Papas, ακόμα και όταν η Mama Kas, κάνει απλώς φωνητικά. Πόσο γεμάτα ακούγονται αυτά τα φωνητικά στην πρωτότυπη έκδοση και τι ωραία τονικότητα.

 

6. Dazed and Confused: Jake Holmes vs Led Zeppelin

Οι Zeppelin είναι οι γνωστοί κλέφτες των blues, αλλά τελικά δεν είναι μόνο οι μαύροι μπλουζίστες που έχουν ξετρακιάσει. Είναι και οι λευκοί. Τέλεια. Η κιθάρα του Page βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να μπερδευτεί με κάποια άλλη κιθάρα.

7. Don’t Think Twice It’s All Right: Bob Dylan vs Peter Paul and Mary vs Susan Tedeschi

O Bob, αυτό το καβαλημένο κωλόπαιδο, που πολύ την πλήγωσε την Joan (Baez), ξέρει να γράφει και να ερμηνεύει. Δεν του χρειάζεται σχεδόν τίποτα για να κάνει τα τραγούδια του ενδιαφέροντα και είναι φυσικά ένας ζωντανός θρύλος. Οι Peter, Paul and Mary πήραν το τραγούδι και το έκαναν γλυκανάλατο, με αυτό τον τρόπο που έκαναν γλυκανάλατα όλα τα κομμάτια που κατά καιρούς είχαν πέσει στα χέρια τους. Τα φωνητικά τους είναι πάντα απόλαυση πάντως και ενορχηστρωτικά δεν ακούγεται παλιό παραδόξως. Η θεά Susan, το βρώμισε, το στόλισε με ένα hammond σολάκι και μας το παρέδωσε με την υπέροχη και παθιάρα φωνάρα της. Respect.

8. I love Rock n Roll: Joan Jett vs the Arrows

Πλακίτσα και το μεν και το δε. Πανομοιότυπα και κλασσικά της ευαγούς δεκαετίας. Αγαπώ τις προφορές και των δυονών. Δεν υπάρχει καν λόγος σύγκρισης. Θέλω σπιρούνια.

9. Train Song: Vashti Bunyan vs Feist & Ben Gibbard

Εντάξει εγώ τη λατρεύω τη Vashti και την κιθαρούλα της. Όταν λοιπόν βρήκα το cover μισοφρίκαρα. Το αποτέλεσμα δεν είναι άσχημο όμως. Όχι δεν κουβαλάει αυτή την εξωτική και ξωτική φωνή της Vashti. Η εναλλαγή των φωνών και η προσθήκη φωνητικών όμως από τους Feist και Gibbard, δινει στη δεύτερη ένα ξεχωριστό βάθος και μια νότα συναισθηματισμού. Λίγο υστερική η Leslie αλλά οκ.

10. Torn: Ednaswap vs Nathalie Imbruglia

Αν μου πείτε ποτέ γιατί έγινε γνωστό το cover της Imbruglia, η original εκδοχή είναι πραγματικά άπειρα καλύτερη. Από την ενορχήστρωση μέχρι την χροιά της φωνής και είναι και λίγο πιο grungy. Ψυχή ρε γαμώ. ΨΥΧΗ.

11. Girls just wanna have fun: Robert Hazard vs Cindy Lauper

Τώρα εδώ που τα λέμε της Cindy της αξίζει. Αγνώριστο το έκανε. Πήρε ένα αρκετά αδιάφορο κομμάτι και το ποποποίησε με ένα πολύ προσωπικό τρόπο. Δεν σε προσβάλλει δεν σε ξενίζει και σε ξεκουνάει.

12. Creep: Radiohead vs Postmodern Jukebox ft. Haley Reinhart

Εδώ τώρα, δεν ξέρω πως να το προσεγγίσω. Ενδιαφέρον έχει η δεύτερη, ειδικά αν λάβεις υπ’όψη την αγριότητα και το σκοτάδι των radiohead.

 

13. Darkness Darkness: Youngbloods vs Mott the Hoople vs Robert Plant

Αγαπώ τα σιξτιζ. Σχεδόν τα λατρεύω μη σου πω. Οι Youngbloods λοιπόν, στα τέλη της μαγικής δεκαετίας και δη το 1969,  ηχογράφησαν το Darkness Darkness, με αυτή την υπέροχη εισαγωγή από τον Charlie Daniels, στο βιολί. Δυο χρόνια αργότερα, οι Mott the Hoople were jumping in it, σκληραίνοντας το και αρκετά παραπάνω από τα original Αμερικανάκια (νο παν ιντεντιντ). Και αγνοώντας πολλές ενδιάμεσες εκτελέσεις που θα αναφερθούν σε άλλο άρθρο φτάνουμε στο Plant και αυτή την αργόσυρτη, ιεροτελεστική εκτέλεση. Πέστε ότι θέλετε για το σέξυ αγόρι, εγώ του τα συγχωρώ όλα.

14. Children of the Grave: Black Sabbath vs White Zombie

Το Children of the Grave, είναι παρμένο από το Nativity in Black, του 1994. Το άλμπουμ αυτό είναι φόρος τιμής στους Sabbath από μπάντες της εποχής. Σε όλα τα υπόλοιπα κομμάτια, οι Sabbath και τα φωνητικά του Ozzy αφήνουν πίσω τη δεύτερη εκτέλεση χιλιόμετρα. Σε αυτό το κομμάτι όμως, η απογείωση έρχεται από τους White Zombie, από τα φωνητικά, τα τύμπανα, την ενορχήστρωση και την καφρίλα τους. Αριστούργημα.

Ευελπιστούμε να σας άρεσε η λίστα. Αν όχι αυτά τα βελάκια στη μέση σας πάνε σε άλλα άρθρα, διαλέξτε και πάρτε. Καλή ακρόαση.