Project blues: Race Records-Paramount 12000

Σε ένα όχι και τόσο παράλληλο σύμπαν μερικές μέρες μετά το άρθρο μου για το Criterion Collection, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να γράψω και για κάτι άλλο που εκτιμώ πολύ στη μαύρη κουλτούρα και αυτό είναι η μουσική, και η ιστορία της, τα rag, η jazz, τα blues. Paramount Records σκέφτομαι, θρύλος στη μουσική βιομηχανία, σειρές 12000/13000 και κυκλοφορία “μαύρης” μουσικής aka race records. Είχε πέσει το μάτι μου και σε ένα άρθρο στο Rolling Stone για ένα μεγάλο project που συμμετείχε ο Jack White για την ανατύπωση βινυλίων της Paramount, λεω αυτό είναι.  

Τι το ήθελα; Απέκτησα 30 tab ανοιχτά σε κάθε browser, διάβασα τους καταλόγους των δίσκων της Paramount, της Victor και της Black Swan, ξεφύλλισα ψηφιακά καμμιά 20αριά βιβλία και καμμιά τριανταριά άρθρα και site για τη μουσική βιομηχανία, τα βινύλια, τα 78αρια, τους φωνόγραφους, το Wisconsin, τη μαφία και την ποταπαγόρευση στο Σικαγό, τα μπλουζ, τη μαύρη μουσική γενικά, τις μαύρες επιχειρήσεις στις αρχές του αιώνα, ρατσισμούς, Κου-κλουξ-Κλαν,  κλπ κλπ. Όποιος έχει το σθένος και τη δύναμη τον περιμένει εκτενής βιβλιογραφία στο τέλος του κουραστικότατου αυτού άρθρου. Ok boomer λέμε.

tabs

Δίσκοι – Φωνογράφοι – Γραμμόφωνα

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι δίσκοι στην αρχή πουλιόντουσαν στα επιπλάδικα, ήταν αξεσουάρ – παιχνίδια. Για την ακρίβεια οι πρώτοι δίσκοι δημιουργήθηκαν για να συνοδεύσουν ενα γραμμόφωνο που λάνσαρε μία Γερμανική εταιρία παιχνιδιών. To 1906, η “Victor Talking Machine Company” λάνσαρε τη Victrola, μία σειρά  “ομιλούντων μηχανημάτων” που έκρυψε το πικαπ και το ενισχυτικό του κέρατο μέσα σε ένα ξύλινο ντουλάπι πολύ κομψό. Οι σχεδιαστές του αντί να αυξήσουν την πιστότητα του ήχου βέβαια επικεντρώθηκαν στο να μετατρέψουν τον οικιακό φωνογράφο από μηχάνημα σε έπιπλο. Γκρεϊτ σαξες, βαϊραλ χιτ. Σύντομα το όνομα “Victrola” έγινε συνώνυμο του πικαπ. Μέχρι το 1910, η αγορά πρόσταζε τη δημιουργία κομψών επίπλων για φωνογράφους, ως το 1914, 500.000 Αμερικάνικα σπίτια είχαν από έναν και μέχρι το 1917 τα σπίτια με φωνογράφο στην Αμερική είχαν γίνει σχεδόν 3 εκατομμύρια.

Wisconsin Chair Company and affliliates

Η Wisconsin Chair Company (WCC), του Port Washington- Wisconsin, ιδιοκτησίας Albert Dennett, άρχισε να παράγει κι αυτή έπιπλα φωνογράφων. Αν οι άνθρωποι είχαν δίσκους και ήθελαν να τους ακούσουν θα χρειαζόντουσαν φωνογράφους, οι φωνογράφοι βρίσκονται πλέον μέσα στα κομψά ξύλινα ντουλάπια της WCC. O Albert Dennett σε μία προσπάθεια να αυξήσει την ποικιλία των προϊότων της WCC, και να μπει φυσικά στην ανερχόμενη αγορά, δημιούργησε διάφορες θυγατρικές και κάποιες από αυτές είχαν κύρια ενασχόληση την αγορά δίσκων και φωνογράφων, με πρώτες το 1916 την Wisconsin Cabinet and Panel Company (WCPC) καιτη Wisconsin Couch company που μετονομάστηκε σε United Phonographs Corporation, στη συνέχεια το 1917 την Puritan Records  και λίγο αργότερα την Paramount Records,  και τη New York Recording Laboratories (NYRL) και το 1923 δημιουργείται από τον Maurice Supper η πρώτη εταιρία δορυφόρος κατοχύρωσης πνευματικών δικαιωμάτων Chicago Music Publishing Company. Στην φώτο εικονίζεται το εργοαστάσιο της WCC.

WI-chair-company

Paramount Records

Στην αρχή μέσα στο κομφούζιο από θυγατρικές της WCC, η Paramount δεν είχε κάν το δικό της στούντιο αγόραζε ηχογραφήσεις άλλων εταιριών σε οτιδηποτε ήταν δημοφιλές – κυρίως χορευτικές μπάντες. Το 1918 όμως, μια σειρά δισκών για γραμμόφωνα έκανε την εμφανισή της από την Paramount. Ήταν ηχογφραφημένοι και κατασκεύασμενοι από την “New York Recording Laboratories (NYRL), Incorporated”, που εκτός του ότι δεν ήταν στη Νέα Υόρκη αλλά στο Wisconsin μαζί με το εργοστάσιο παραγωγής δίσκων,  για ένα χρόνο δεν είχε καν το δικαίωμα να ηχογραφεί στη Νέα Υόρκη. Στις διαφημίσεις βέβαια ξεγελούσε λέγοντας “Οι Paramounts ηχογραφούνται στο δικό μας New York laboratory (Νεουορκεζικό εργαστήριο)”. H λογική ήταν: ηχογραφούμε όσο μπορούμε πιο πολύ, τυπώνουμε φτηνά, στέλνουμε ταχυδρομικά τα 78αρια μας. Η Paramount γενικά ήταν μια πολύ αποτυχημένη εταιρία δίσκων. Στην εικόνα βλέπουμε αριστερά πρωτότυπη διαφήμιση του 1919 για τους φωνόγραφους και τους δίσκους της Paramount και δεξιά ένα φωνόγραφο όπως συντηρείται ως σήμερα.

paramount_cabinet

Race Records: The beast

1. Το πρώτο Race Records κομμάτι

To απόγευμα της Τρίτης, 10 Αυγούστου 1920, οι κλαρινετίστες  Johnny Dunn και Ernest Elliott, ο τρομπονίστας Dope Andrews, ο βιολιστής και πιανίστας Perry Bradford – γνωστοί και ως The Jazz Hounds –ήταν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν ένα τραγούδι γραμμένο από τον Perry Bradford, και θα το τραγουδούσε μαζί τους η Mamie Smith με το όνομα ‘Crazy Blues’. Η εταιρία OKeh, λευκής ιδιοκιτησίας,  σόκαρε ακόμα και τον εαυτό της  πουλώντας εκατοντάδες χιλιάδες δίσκους με το τραγούδι της Mamie Smith το πρώτο δείγμα ηχογραφημένων blues. 

Οι εταιρίες κατασκευής φωνογράφων είδαν να ανατέλλει μία ευκαιρία. Δύο πληθυσμοί, δημιουργούσαν μία κρίσιμη μάζα, λευκοί που ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν για μαύρη μουσική και μαύροι που μπορούσαν να αγοράσουν φωνογράφους. Περίπου αυτή την εποχή ακούγεται για πρώτη φορά η φράση “race records”. Race Records ονομάζονται μουσικές που κατά τις δισκογραφικές εταιρίες έιναι δημιουργημένες από μαύρους και για μαύρους, τουτέστιν δισκάκια blues & jazz.  Μέχρι τα μέσα του 1922 κι άλλες μεγάλες εταιρίες όπως οι Emerson Records, Vocalion Records, Victor Talking Machine Company, Columbia επέτρεπαν στους μαύρους μουσικούς να παίζουν το δικό τους στυλ όχι όμως τα κομμάτια τους. Καλοσύνη τος. Πνευματικά δικαιώματα ποιος;

2.  Black Swan

Η Black Swan ήταν μαύρης ιδιοκτησίας, η πρώτη δισκογραφική που άνηκε σε μαύρο, τον χαρισματικό Harry Pace (εικονίζεται κάτωθι) και κυκλοφόρησε πάνω από 180 δίσκους στο διάστημα 1921-1923. Μέσα στους πρώτους 18 μήνες λειτουργίας της η Black Swan έχει υπογράψει με καλλιτέχνες όπως Louis Armstrong, Jelly Roll Morton, Johnny Dodds, Don Redman. Δεκάδες καλλιτέχνες των Blues υπέγραψαν επίσης, αναμεσά τους Lovie Austin, Charlie Dixon, Blind Lemon Jefferson, Roosevelt Sykes και Alberta Hunter που ηχογράφησε για την Black Swan το 1921.  Η αναγνώριση όμως ήρθε με την Ethel Waters και την ηχογράφηση των Oh Daddy & Down Home Blues που έγιναν τόσο μεγάλες επιτυχίες που έσπρωξαν την Black Swan στη δημιουργία τεράστιας περιοδείας σε 21 πολιτείες απο τον Οκτώβριο του 1921 ως τον Ιούλιο του 1922 με τίτλο “Black Swan Troubadours”.

HarryH.PaceBlackSwanRecords

Το 1921, η New York Recording Laboratories (NYRL) έκανε το μοναδικό της συμβόλαιο με την Black Swan Records, για να τυπώνει τους δίσκους της με αντίτιμο μια κόπια από τα ηχογραφημένα μάστερ. Μάστερ που στη συνέχεια η Paramount μάλλον ανατύπωνε αλλά και απαγόρευε την ανατύπωση τους από άλλους- όπως βλέπουμε και στο δεξί μέρος της εικόνας – η αντιγραφή μέσω οποιασδήποτε διαδικασίας απαγορεύεται! Ίσως για αυτό στα μέσα του 1922 ο Pace, συνεταιρίζεται με τον λευκό John Fletcher και δημιουργούν την Fletcher Record Company, Inc, εταιρία εκτύπωσης βινυλίων.

blindmanbluesboth

Στα μεσα του 1923 όμως η Black Swan έχει προβλήματα, κλείνει την Fletcher Record Company, Inc,  και γυρίζει πίσω στην NYRL για εκτυπώσεις. Τα πράγματα όμως συνεχίζουν να μην πηγαίνουν καλά οπότε το Δεκέμβριο του 1923 κηρύσσει πτώχευση και τον Ιανουάριο του 1924 o Maurice Supper συναντιέται με τον Pace για να συζητήσουν την πιθανή πώληση της Black Swan στην Paramount. 2 Απριλίου 1924, η εφημερίδα, The Port Washington Herald ανέφερε ότι ο Pace συμφώνησε να πουλήσει. Η Black Swan Records θα παρεμενε, αλλά μόνο ως μετοχική εταιρία. Τα μάστερ και όλος ο κατάλογος, αέρας και όλα τα σχετικά στοιχεία της Black Swan θα παραχωρούνταν στην NYRL, αντί να πουληθούν, με αντίτιμο ένα μικρό ποσό κάθε μήνα.

msp_black-swan_nyrl-bdm

3. Black Swan & Paramount  

3.1 NYRL

Η NYRL με μοναδικό πελάτη τη Black Swan πέρα από τις  εταιρίες της  μητρικής της WCC δεν τα πήγαινε και ιδιαίτερα καλά & η Paramount  που μέχρι πρότεινως δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με μαύρους καλλιτέχνες, μέχρι την απόκτηση των master της Black Swan, ήταν με το ένα πόδι στον τάφο αφού έβαζε συνέχεια μέσα την WCC. Κοινώς η Paramount χωρίς τον κατάλογο της Black Swan μετά την απόκτηση του οποίου όχι μόνο επιβίωσε αλλά επιβλήθηκε στην αγορά  και έγινε θρύλος για την κυκλοφορία κομματιών μαύρης μουσικής aka race records, θα είχε μάλλον κλείσει.

Paramount1

3.2 J Mayo “Ink” Williams

3.2.1 Λίγα στοιχεία για αυτή τη θρυλική φιγούρα

Τα παραπάνω θα ηταν πολύ λογικά και αυτονόητα αν στην εικόνα δεν εμφανίζονταν  ο J. Mayo “Ink” Williams, που κατά τις πηγές, το επιχειρηματικό του πνεύμα, ο νεωτερισμός του και η μαγική του θέση στην Paramount εξασφάλισαν τη διαχείριση των καλλιτεχνών της Black Swan καθώς και πολλών άλλων μαύρων καλλιτεχνών. Ο J. Mayo “Ink” Williams, είχε προσληφθεί το 1921 από τον μπατζανάκη του Pace, Joe Bibb και διανομέα της Black Swan στο Σικάγο, ως υπάλληλος στην εφημερίδα “Chicago” Whip και ως εισπράκτορας της Black Swan. Εικονίζεται στα νιάτα του.

010_williams

Ο Williams, θα ήταν τα μουσκουλα της υπόθεσης, ήταν και πρώην παίκτης του Ράγκμπι (συμφοιτητής του Bibb), και λίγο του υπόκοσμου γιατί μέσα σε άλλα έσπρωχνε παράνομο τζιν σε διάφορα γνωστά κλαμπ, του Σικάγο προφανώς υπό τον έλεγχο της μαφίας. Παρότι λοιπόν δεν είχε ιδέα από μουσική, αποδέχτηκε την ευκαιρία με μεγάλη χαρά. Ο Williams άλλωστε κατά τις πηγές παρότι είναι μια θρυλική φιγούρα που έκανε τα blues ορατά στο ευρύ κοινό γιατί δούλευε για πάνω από 20 χρόνια όντας σχεδόν ο μόνος μαύρος εργαζόμενος στις δισκογραφικές εταιρίες που συνεργαζόταν, έβγαζε τα λεφτά του από μουσικές εκδοτικές εταιρίες που δεν εξέδιδαν ποτέ και τραγούδια που είχαν το ονομά του και δεν ήταν δικά του. Από κάτω εικονίζεται ο Jay Mayo “Ink” Williams στα μεγαλάτα του. Επιφυλάσσομαι μήπως κάποια μέρα διηγηθώ ολόκληρη την ιστορία του, διάβολε του αξίζει. 

williams

3.2.1 Lets’s get schwifty

Ο Williams λοιπόν φαίνεται ότι ξεκινά να διαχειρίζεται τους καλλιτέχνες της Black Swan για την Paramount μέσα του 1923, πριν φαληρίσει επίσημα η Black Swan τον Δεκέμβριο και πριν τη συμφωνία για την πώληση των μάστερ της στην Paramount μέσα του 1924. Ακόμα απιθανότερη είναι η θέση του, να κατοχυρώνει δικαιώματα ή να βρίσκει μαύρα ταλέντα τη στιγμή που η μόνη του σχέση με τη μουσική βιομηχανία μέχρι τότε είναι η δουλειά του στη Black Swan, ως εισπράκτορας. Τα πράγματα μπλέκουν ακόμα περισσότερο τόσο από το γεγονός ότι ο Williams ήταν παντελώς άσχετος με τη μουσική όπως αναφέρεται σε όλες τις πηγές, όσο και από την “καινοτόμα” προσέγγιση του να μην κυνηγάει ταλέντα, όπως όλοι οι κυνηγοί ταλέντων των υπόλοιπων δισκογραφικών και να περιμένει να εμφανιστούν μόνα τους στο γραφείο του στο Chicago – στην εικόνα βλέπουμε το κτίριο Overton Hygienic Building που είχε το γραφείο του ο Williams στον δεύτερο όροφο.

overton

3.2.2 Τι ακριβώς έκανε για την Chicago Music Publishing Company

Αυτή τη μίνι θεωρία συνωμοσίας δεν βοηθά ούτε ο τρόπος αμοιβής του, ένα σεντ ανά ηχογράφηση κομματιών που δεν έγραφε, ως συνδημιουργός καθώς και από την παράδοξη λειτουργία της Chicaco Music Publishing Company η οποία τον προσέλαβε στη θέση της Paramount. Η Chicaco Music Publishing Company ήταν μουσική εκδοτική εταιρία του Maurice Supper, στελέχους της Paramount. Ο Supper δεν σκόπευε ποτέ να εκδόσει τα κομμάτια των μαύρων καλλιτεχνών της Paramount, ήθελε απλά να κατοχυρώνει τα μουσικά τους δικαιώματα. (στην εικόνα βλέπουμε ένα λίγο παράτυπο συμφωνητικό δικαιωμάτων, με συμπληρωμένα από πάνω τα στοιχεία της Chicago Music Publishing Company). Επίσης μην ξεχνάμε ότι η Paramount είχε τα αντίγραφα αρκετών μαστερ της Black Swan έτσι κι αλλιώς ως πληρωμη για τις εκτυπώσεις των δίσκων. 

cmpc_agreement1

4. Paramount 12000/13000 Series

Κάπως έτσι όμως δημιουργούνται τελικά, οι θρυλικές σειρές 12000-13000 της Paramount, και εν τέλει τι μένει? Τα νούμερα από τις θρυλικές αυτές σειρές.  Από το νούμερο 12000 μέχρι το 12100 βρίσκουμε ένα συνοθύλευμα ηχογραφήσεων χωρίς χρονολογική σειρά, με μεγάλη παρουσία μαύρων γυναικών. Από το  12100 ως το 12189  γενικές επανακυκλοφορίες της Black Swan. Ξεκινώντας από το 12200 στο τέλος του 1924, οι δίσκοι κυκλοφορούν με χρονολογική σειρά, με μόνες εξαιρέσεις τα γκόσπελ. Με τα πολλά το 1926, η Paramount, ειχε την ξαφνικη τυχη να κυκλοφορησει μια σειρά από 78αρια με τη φωνή του βιρτουόζου Τεξανού Blind Lemon Jefferson (επίσης από τον κατάλογο της Black Swan)— το τραγούδι του οποίου “Long Lonesome Blues” πούλησε πάρα πολύ. 

Το 1929, πχια, δημιουργείται από την WCC ένα καινούργιο στούντιο στο Grafton, Wisconsin για την Paramount όπου θα μας απασχολήσει στο δεύτερο κομμάτι του αφιερώματος για τα Blues σε σχέση με δύο θρυλικές γυναικείες φιγούρες.

Ανατύπωση – Jack White – The rise and fall of Paramount Records

Άνθρωποι ηχογραφούσαν μόνο ένα δίσκο και κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για αυτούς. Ήταν στο στούντιο για 10 λεπτά και εξαφανιζόντουσαν. Ποιοι είναι; Δεν ξέρουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ και αυτό είναι απίστευτο.” δήλωσε ο Jack White σε αυτή την εξαιρετικά ενδιαφερουσα ανατύπωση των βινυλίων των σειρών 12000 & 13000 της Paramount σε συλλογή. Η συλλογή αποτελείται από δύο τμήματα, το ένα αφορά την περίοδο 1917 με 1927 και το δεύτερο την περίοδο 1928-1932. Συνολικά και οι δύο περιλαμβάνουν 1600 κομμάτια της περιόδου 1917-1932, από 347 καλλιτέχνες, περισσότερες από 290 αποκατεστημένες διαφημίσεις και εικόνες στην εφημερίδα “Chicago Defender”, δώδεκα LP – 180 γραμμαρίων “σε βινύλιο στο χρώμα του κάστανου”, 2 βιβλία 250-σελίδων με πρωτότυπα έργα της Paramount, 760-σελίδες με πληροφορίες καλλιτεχνών και δισκογραφιών, και μια εφαρμογή σε USB με όλη τη μουσική και τις διαφημίσεις της. Η συλλογή της περιόδου 1917-1927
p1and2

Συμπεράσματα

Στο τέλος όμως το θέμα είναι η μαύρη μουσική. Η μαύρη μουσική και πως σαν σύστημα να μην την πληρώσεις, γιατί πόσοι μαύροι ήταν γραμμένοι το 1914 στην American Society of Composers, Authors, and Publishers (ASCAP) – 6 – ΕΞΙ, να την εγκλωβίσεις σε ότι είδος παριστάνεις ότι ανέχεσαι με το να μην επιτρέπεις στους δημιουργούς να ηχογραφούν δικά τους κομμάτια ενώ βασίζεσαι στις μουσικές τους για τις πωλήσεις σου, να μην τους αποκαλείς καν πιανίστες ή βιολονίστες αλλά παίκτες πιάνου ή βιολιού. Και φυσικά ως Paramount, η μαύρη μουσική και μάλλον πως να την κλέψεις και να την καπιλευτείς καλύτερα από τη μία και μοναδική μαύρη εταιρία που σου εξασφαλίζει την επιτυχία και την βυθίζεις στα αζήτητα. Και πως σχεδόν 100 χρόνια μετά, ανατυπώνονται τα βινύλια και όλη η ιστορία της αδιάκοπης εκμετάλλευσης των μαύρων γίνεται απλά χαριτωμένη εκτύπωση πρώτοτυπης διαφήμισης και original artwork μέσα σε δύο χαριτωμένους χαρτοφύλακες.  Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία της γέννησης της θρυλικότερης εταιρίας Race Records, της Paramount & της θρυλικής σειρά της 12000/13000.  

Πηγές: Σελίδα με τη βιβλιογραφία που χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία αυτού του άρθρου. Με τις υγείες σας.